Voor het eerst de oceaan over

Webby, trainee op de Tres Hombres, neemt ons mee op haar eerste oceaan oversteek. Na dagen wachten op La Palma vertrekt ze dan toch echt.

Mijn eerste indrukken toen ik als beginnende zeiler aan boord ging van de Tres Hombres in Santa Cruz de La Palma waren: hoe klein ze was en hoe erg ze schommelde op de golven, ondanks dat ze in de haven lag. Iedereen vertelde me dat dit niets was vergeleken met het schommelen op zee, maar op dat moment geloofde ik ze niet helemaal. Er hing ook een bepaalde, eigenaardige maar niet onaangename geur die ik eerst niet kon thuisbrengen, maar die later bleek teer te zijn – het levensbloed en essentieel smeermiddel voor het onderhoud van een gezond houten schip.

Vertraging

Aan boord gaan van de Tres was een moment waar wij, nieuwelingen, de laatste weken van 2025 reikhalzend naar hadden uitgekeken. We volgden haar positie constant op trackingsites.  Natuurlijk waren we teleurgesteld dat de Atlantische overtocht vertraagd was, maar het positieve was dat we Kerst en Oud en Nieuw met onze vrienden en familie op La Palma konden doorbrengen voordat het echte plezier begon.

Het was een ware zegen om een ​​paar nachten op de Tres Hombres te verblijven voordat we vertrokken. Het was cruciaal om te wennen aan het leven aan boord, aan onze kooien en om kennis te maken met een aantal basisprincipes van het zeilen. Natuurlijk hadden we de luxe om op bijna elk uur van de dag aan wal te gaan om boodschappen te doen, onze apparaten op te laden of te douchen, wetende dat deze luxe al snel vrijwel onbereikbaar zou zijn.

Voordat we vertrokken, moet ik ook nog even de uitstekende klimtraining van de geweldige Vinny (dekmatroos) vermelden. Hij gaf ons klimgordels en liet ons zien hoe we veilig langs de boegspriet, de voormast en de ra konden klimmen.

Bekijks

Ook het laden van de rum vóór vertrek, waarbij we de vaten van 250 liter één voor één in het ruim hesen, was bijzonder indrukwekkend. Het was de eerste keer dat we met de hele bemanning aan dek waren. De eerste stuurman gaf elk team duidelijke en specifieke instructies om de vaten voorzichtig te hijsen of te laten zakken, zodat de lading veilig en vakkundig in het ruim kon worden gemanoeuvreerd. Zo werd ik mij ook steeds bewuster van de constante stroom toeristen rond de Tres Hombres. Sommigen waren toevallige toeschouwers, maar anderen hadden ons duidelijk opgezocht. Zeilers, die allemaal gefascineerd waren door het ongelooflijke vakmanschap en de bijzondere sfeer van dit prachtige houten vrachtschip

Vertrek

Oké, het moment waar jullie allemaal op hebben gewacht: vertrekken vanuit La Palma en Europa verlaten richting Amerika, in de voetsporen van onze voorouders en gebruikmakend van de genereuze noordoostelijke passaatwinden. Als beginnend stagiair kan ik jullie op dit punt niet precies vertellen wat er gebeurde met het binnenhalen van de lijnen, het losmaken van andere lijnen, het losgooien van de meertrossen, het gebruik van stootkussens om de romp te beschermen, en natuurlijk de bijboot om het schip in de juiste richting te sturen. We kregen allemaal een rol: ‘jullie gaan daarheen’, ‘jullie doen dit’, en voordat je het wist, voeren we de haven uit en waren onze vrienden van eerdere etappes van de reis al in de verte te zien als zwaaiende stipjes!

Toen we de landmassa’s van La Palma en El Hierro langzaam uit het zicht zagen verdwijnen, drong de realiteit van ons avontuur pas echt tot ons door. We staken de op één na grootste oceaan ter wereld over, uitsluitend aangedreven door wind en zeilen. Twee tot vier weken lang zouden we zonder telefoons, wifi, douches, dokters, tandartsen en alle andere noodzakelijkheden zitten, die we normaal gesproken als vanzelfsprekend beschouwen. Vanaf nu was er geen mogelijkheid meer om van gedachten te veranderen of om van boord te gaan voordat we de overkant zouden bereiken. En inderdaad, de boot schommelde veel meer dan in de haven. Hoewel ik aanvankelijk complimenten kreeg dat ik een ​​boek kon lezen zonder misselijk te worden, was dit van korte duur. Ongeveer zes uur na vertrek, aan het begin van mijn eerste wacht, bezweek ik aan de gevreesde zeeziekte, ondanks het innemen van pillen, het kauwen op gekonfijte gember en het dragen van acupressuurpolsbandjes. En zo kotste ik voor het eerst in de Atlantische Oceaan (aan de lijzijde, altijd aan de lijzijde!). Ik denk dat van alle nieuwe stagiaires ongeveer de helft zeeziek was, maar gelukkig herstelden we binnen 24 uur.

Relaxte reis

In tegenstelling tot vorige etappes profiteerden we er allemaal van om op deze etappe over te schakelen van 2 naar 3 wachten. Daardoor kregen we meer slaap, meer tijd om te socialiseren met de andere wachten en meer tijd op het dek in de zon te zitten! Een voorbeeld hiervan was onze ‘Sunday Funday’, de enige dag van de week zonder bootonderhoud. Iedereen verzamelde zich bij het roer om te genieten van onze dagelijkse portie zelfgebakken zuurdesembrood en guacamole, en vers gebakken (en heerlijk gekruide) vliegende visjes. Ze vlogen zo het dek op! We genoten van de prachtige selectie stijlvolle en hippe zondaghemden van de bemanning en stagiaires, en we zongen samen kampvuurliedjes op het dek. We hebben onze geestelijke gezondheid ook op peil gehouden door spelletjes te spelen, zoals ‘Het Moordspel’ (zonder dat er echt iemand werd vermoord), ‘Raad de aankomstdatum in Guadeloupe’, een speurtocht en karaoke bij zonsopgang.

Het was echter niet alleen maar plezier en spelletjes. Waar we van baalden waren onder andere kletsnat worden van de oceaan direct nadat we onze schoenen of sokken hadden verwisseld, constant wakker worden door het rollen van de golven en het opstaan ​​van andere bemanningsleden. En natuurlijk het laten vallen van je kom met koffiebonen/geraspte wortel/rauwe eieren in het luik van de kombuis en het vervolgens opruimen van de rotzooi.

Wat een ervaring

We hebben de afgelopen twee weken allemaal veel geleerd, zoals hoe je zeilen zet, strijkt en trimt, zeilcommando’s en terminologie zoals ‘vastmaken’, ‘zweten’ en ‘het dek boenen’, en natuurlijk 101 nieuwe en spannende manieren om van bananen en avocado’s te genieten. Het was absoluut een spoedcursus zeilen op een vrachtschip zonder motor en in het leven op zee in het algemeen. Maar het ging vooral om leren leven in harmonie met een kleine gemeenschap van vijftien mensen die niet alleen voor elkaar zorgen, maar ook volledig van elkaar afhankelijk zijn. Juist deze ervaring, en de aanzienlijke afstand tot de dagelijkse realiteit geeft een frisse kijk op je gezinsleven. Het maakt je dankbaar, niet alleen voor de kleine dingen, maar ook voor de ongelooflijke reis die we nu maken.

Bron: Lees hier het hele verhaal van Webby uit het logboek van de Tres Hombres
Foto’s: Fairtransport.eu