Van Optimist tot Tall Ship nr 3.

Puck Habets is 15 jaar, wedstrijdzeilster en ze wil maar één ding: de oceaan op. De moeilijke weg daarnaartoe beschrijft ze in een aantal blogs. Dit keer over de WK-selectie, sponsoren en fondsenwerving.

Soms voelt mijn leven een beetje alsof ik continu aan het overstappen ben. Van school naar trainen. Van trainen naar huiswerk. Van huiswerk naar sponsorafspraken. En ondertussen probeer ik ook nog gewoon vijftien te zijn. Dat lukt niet altijd helemaal. Maar misschien hoort dat ook wel bij dromen die groter zijn dan gemiddeld.

WK selectie

Samen met mijn zeilmaatje Taete train ik veel in de 29er. Dat is echt een boot waarin je elkaar volledig moet vertrouwen. Als één van ons twijfelt, merk je dat meteen. Maar juist daardoor leer ik veel meer dan alleen zeilen. Je leert communiceren, oplossingen zoeken en kalm blijven als iets misgaat. Misschien is dat ook precies waarom School at Sea zo goed bij mij past.

De afgelopen maanden draaiden vooral om WK-selecties varen. Dat blijft spannend. Bij een selectie draait alles om details. Eén verkeerde keuze, een slechte start of een windshift die je mist kan ineens het verschil maken. Soms ben je tijdens het varen al bezig met standen en punten, terwijl je juist rustig moet blijven. Maar het is gelukt! We gaan naar het WK in Kiel in juli 2026. Dat kan er ook nog wel bij qua drukte en planning.

Herkenning in het IJsselhuis

Ondertussen groeit Puck at Sea steeds verder door. Soms vergeet ik bijna hoe klein dit allemaal begon. Een idee. Een droom. Een website. En ineens herkennen mensen me. Dat gebeurde tijdens het Schipperscafé in het IJsselhuis in Gouda. Ik mocht daar vertellen over School at Sea en over mijn droom. Best spannend eigenlijk, want er zaten allemaal volwassenen die ontzettend veel weten van varen en zeilen.

Ik had een presentatie voorbereid en vertelde over mijn plannen, mijn trainingen en waarom ik zo graag die oceaan over wil. Maar een grappig moment was: mensen kwamen naar me toe en zeiden: “Oooh… ben jij Puck at Sea?” Blijkbaar hadden ze mijn verhalen in de Scheepspost gelezen. Dat vond ik echt te grappig. Ineens voelde het alsof alles samenkwam. Niet alleen online of op papier, maar gewoon in het echt. Alsof mensen langzaam onderdeel worden van dit avontuur. Het werd uiteindelijk een supergezellige avond daar in het IJsselhuis, vol verhalen, vragen en gesprekken over zeilen en reizen.

Captains Dinner

En daarna kwam nog een superavond waar ik heel erg trots op ben: mijn Captains Dinner op mijn eigen zeilclub Roei en Zeil in Gouda. Dat was echt een avond die ik nooit meer vergeet. Alles waar ik maanden mee bezig was, kwam daar samen. Sponsoren, familie, mijn oppas van vroeger, vriendinnen, zeilers, de hockeytafel van mijn broertje……het was een heel gemengd publiek maar iedereen zat ineens toch bij elkaar. Toen ik door de zaal liep, voelde ik pas echt hoeveel mensen inmiddels achter mij staan. Dat gaf zo’n bijzonder gevoel. Alsof ik straks niet alleen vertrek, maar een hele bemanning meedraag.

Het Captains Dinner was niet alleen gezellig, maar ook gewoon heel mooi om te zien. De gesprekken, de sfeer, mensen die mee wilden denken of helpen… ik kreeg daar echt nieuwe energie van. Soms ben je zo bezig met organiseren, trainen en doorgaan dat je vergeet stil te staan bij wat er eigenlijk al gebeurd is. En het leverde ook nog eens 7 leden van de Club van 100 op, alle vaders van het hockeyteam van mijn broertje! Hoe leuk. En mijn vriendinnen hielpen mee in de bediening, heel lief.

Sleutelhangers en stroopwafels

Ondertussen lopen alle acties ook gewoon door. Ik verkoop nu stroopwafels, wijn, feestpakketten en sleutelhangers met echte zeemansknopen. Die sleutelhangers vind ik misschien nog wel het leukste. Kleine stevige lijnen, goed geknoopt, een beetje stoer ook. Mensen hangen ze straks aan hun sleutelbos terwijl ik ergens midden op de Atlantische Oceaan zit. Dat idee vind ik mooi. Alsof overal kleine stukjes van dit avontuur rondzwerven.

Overdag bezig met Latijn of natuurkunde, ’s avonds aanbellen met een doos verse Goudse stroopwafels om een oceaanreis te financieren. Maar ik leer er wel ontzettend veel van. Vooral dat je niet moet wachten tot dingen vanzelf gebeuren.

Grote sponsor: Lansigt

En toen kwam een grote sponsor, niet alleen een geldbedrag maar ze wilden een film maken over mijn zeilen in de 29-er, om jong sporttalent aan te moedigen. Dat was weer totaal anders. Ineens geen steiger of zeilclub, maar een groot bedrijf met interviews, foto’s, droneshots en opnames. Best bizar eigenlijk. Ben je lekker aan het zeilen terwijl er een drone boven je hoofd vliegt voor beelden van Puck at Sea. Het was prachtig blauwe lucht en een ok windje! Ik vond dat eerlijk gezegd erg leuk. Maar tegelijkertijd voelde het ook heel serieus. Alsof mensen echt geloven dat dit avontuur iets bijzonders is.

De gesprekken met sponsoren vind ik inmiddels steeds minder eng. In het begin dacht ik vooral: waarom zouden bedrijven mij helpen? Maar nu snap ik dat het veel meer gaat over enthousiasme, doorzetten en mensen meenemen in mijn verhaal.

Mijn dagen bestaan dus uit zeilen, selecties, fondswerving, bellen, presentaties en schooldagen. Soms zit ik ’s middags nog te leren voor een toets en sta ik ’s avonds ergens een presentatie te geven of sponsorbestellingen rond te brengen. En eerlijk? Soms ben ik moe. Dan stapelen school, selecties, trainingen, socials, bellen, presenteren en Puck at Sea zich tegelijk op. Maar juist dan denk ik aan de Thalassa. Aan nachtwachten. Aan sterren boven zee. Aan het moment dat de kust langzaam verdwijnt.

Volgt u mij?

In mijn volgende blog vertel ik hoe ik met school en toetsen aan de slag ga. Ook hoop ik dat mijn film dan af is. En er is dan weer een grote sponsor. Ik sta nu op ruim 21.000 euro, dat is 69% van dit avontuur. Bestelt u ook een leuke sleutelhanger bij mij? Ik doe ze gewoon op de post voor jullie. Of help mij op een andere manier, bv Club van 100 of bedrijfssponsoring. Kijk voor meer informatie op puckatsea.nl en via mijn socials.

“Steeds meer mensen kennen inmiddels mijn verhaal.
Steeds meer plekken voelen als een tussenstop richting die oceaan.
Tussen schooldagen, sponsoracties en zeiltrainingen groeit langzaam het vertrouwen.
En ergens voorbij de horizon wacht straks de Thalassa.”