Registratie van pleziervaartuigen opnieuw ter discussie

Het is zo’n onderwerp dat steeds maar weer opduikt: registratie van pleziervaartuigen. De voor- en tegenstanders draaien al jarenlang om de hete brij. Hoe zit dat eigenlijk? De redactie zocht het uit.

Bert Kuijpers legt in een column op de site Vaarmarkt nog maar weer eens de vinger op de zere plek.

Al jaren is er vanuit verschillende maatschappelijke en ambtelijke partijen een roep om registratie van pleziervaartuigen. De achtergrond daarvan is divers en varieert van traceerbaarheid bij overlast en nalatigheid zoals het achterlaten van wrakschepen tot zware criminaliteit zoals fraude, heling, drugssmokkel en smokkel van illegale migranten en van een betere internationale erkenning van ons Internationaal Certificaat Pleziervaartuigen (ICP) tot een statistische behoefte aan data om tot beter beleid te komen.

De grote gemene deler bestaat uit de wens om de gegevens van de boot te kunnen koppelen aan de gegevens van een eigenaar, wat gepaard gaat met een uniek kenteken. De tegenstanders zien problemen met de privacy, de mogelijkheid om de staatskas te vullen met een ‘Vaarbelasting’ en wijzen telkenmale op het gegeven dat de opbrengsten niet opwegen tegen de kosten.

De belangenbehartigers van zowel de branche als die van de watersporters waren het altijd met elkaar oneens. Maar nu lijkt het dat ze het toch (ongeveer) eens zijn geworden. Een kans voor de regering om de tekorten snel aan te vullen.

De branche

De branche spreekt bij monde van directeur Geert Dijks: “HISWA-RECRON is voor identificatie en registratie van pleziervaartuigen. De organisatie wil een halt toeroepen aan een de wildgroei en daarmee samenhangende administratieve lastendruk van identificatiedocumenten en lokale stickersystemen. Eén landelijke identificatie- en registratieplicht voor pleziervaartuigen is een logische, kostenbesparende en effectieve oplossing. We pleiten al jarenlang voor één systeem, net zoals dat bij auto’s uitstekend is geregeld. Gegevens als merk, type, bouwjaar en kentekennummer, gekoppeld aan eigenaargegevens, moeten daarin worden opgenomen. Bij invoering van een identificatie- en registratieplicht krijgen watersporters eindelijk een eigendomsbewijs van hun pleziervaartuig. Dat is praktisch bij koop- en verkooptransacties, bij de afhandeling van verzekeringskwesties en het ontmoedigt diefstal.”

• Voor de Belastingdienst, Justitie en FIU (Financial Intelligence Unit / KLPD) wordt het eenvoudiger om criminele activiteiten en ernstige overtredingen aan te pakken.
• Voor de KLPD/Waterpolitie en Rijkswaterstaat wordt het eenvoudiger om overtredingen op het water te constateren en te bekeuren, zoals snelheidsovertredingen, gevaarlijke vaargedrag en braak en diefstal.
• Voor de waterkwaliteitsbeheerders geldt hetzelfde op het gebied van milieudelicten, zoals het illegaal lozen van olie en afval vanaf het pleziervaartuig.
• De maritieme grensbewaking voor Marechaussee en Douane wordt eenvoudiger.

Tot voor kort stuitte zo’n maatregel op politiek verzet van vooral de VVD die vreesde voor een veel te inhalige Belastingdienst. Nu ook deze politieke partij serieus werk wil maken van de administratie van recreatief bootbezit, is aldus Bert Kuijpers de introductie een kwestie van tijd geworden.

Cynici op het water zien in het standpunt van HISWA-RECRON nog een argument dat watersporters geld kan gaan kosten: als aan de registratieplicht ook een soort APK- keuring wordt verbonden – en dat is niet denkbeeldig, dan lonkt voor de toeleveringsbedrijven en werven ook een niet onaanzienlijke extra inkomstenbron.

Het Watersportverbond spreekt

Arno van Gerven, de directeur van het verbond: “Onder voorwaarden is het Verbond hiermee eens, want het is onaanvaardbaar, dat je met je hobby in crimineel vaarwater terecht komt. Dus als een registratiesysteem effectief de georganiseerde misdaad kan helpen bestrijden, is daaraan mee werken een burgerplicht. Let wel; de fiscus mag eigenaren van pleziervaartuigen niet als pinautomaat gaan zien. Ook dient de toekomstige registratieplicht een einde te maken aan de wirwar van lokale vergunningen en de beperkte internationale vaarbewijzen. Het doel is duidelijk: zaken die het daglicht niet kunnen verdragen, drastisch terugdringen door de registratie van Nederlandse pleziervaartuigen. Makkelijk is dat niet. Nog vers in het geheugen ligt het grote Italiaanse corruptieonderzoek Schone Handen, waaruit bleek dat bijna 80 procent van de miljoenenjachten in de haven van Napels op naam stond van huisvrouwen en mensen met een uitkering. M.a.w. eigenaren van boten registreren is één, maar staatsondermijnende criminaliteit voorkomen vers twee. Voor het moment zou ik willen zeggen, de belangrijkste voorwaarde nu: het Watersportverbond gaat niet meedraaien in een nietszeggend klankboordgroepje, maar wil bij de ontwikkeling van de registratie pleziervaartuigen aan de knoppen draaien. Die boodschap is duidelijk overgekomen.”

Vermoedelijk zullen de directeuren van Hiswa en Verbond in allerlei overlegorganen wat moeten uitleggen aan andere organisaties in de watersportsector. En wat te denken van een overheid die al kabinettenlang belooft onzinnige bureaucratische regelgeving af te schaffen?

Bronnen: twee keer Hiswa-Recron en ook Hiswa-Recron en het Watersportverbond.
Foto: Arno van Gerven (Links) en Geert Dijks.