Balder brengt nieuwe haring

Woensdag 17 juni 2026 kwam de zeillogger Balder VL92 weer in Vlaardingen terug met een volle lading nieuwe haring. De reis had zeven weken geduurd en voerde tot aan de Shetland eilanden.

Zeven weken geleden ging de Balder, na vlaggetjesdag en buisjesdag naar zee richting Schotland. De reis was lastig. De wind kwam uit de noord en de zee nogal onstuimig. Schipper Kees, telg uit een oud vissersgeslacht, vertelde later dat het met die tegenwind niet meeviel. Uiteindelijk zijn ze nog gaan schuilen op de rede van Lerwick op de Shetlands. Nadat het weer wat rustiger werd, konden ze toch weer naar zee en de netten uitzetten. De vangst was buitengewoon goed. De haring werd gekaakt, in het zout gezet en vervolgens in de tonnen gedaan. De tonnen gingen in het tonnenruim.

De volgende dag werd de vleet weer uitgezet. En nadat schipper Kees riep “het is er van halen” kwam de bemanning uit het vrondel (vooronder) om de netten binnen te halen. Weer was de vangst geweldig goed. Zo ging het de hele tijd door. Behalve dan op zondag, de dag des Heren. Op die dag kwam iedereen bijeen in het vrondel waar de schipper voorlas uit de “Godvrezende zeeman”.

Zo langzamerhand ging het schip om de zuid. Nadat het zout verzouten was, ofwel dat alle zout was gebruikt voor de haring, kon de thuisreis plaats vinden. Nu was de wind om de zuid. Weer tegenwind. Maar uiteindelijk kwam de Balder VL92 woensdagmiddag weer binnen in Vlaardingen. De bal op de toren was gehesen ten teken dat er een logger in aantocht was.

Op de Westhavenkade was het een drukte van belang. De nieuwe burgemeester kwam met de sjees om te kijken of de haring van dusdanige kwaliteit was dat de haring aan de koning gepresenteerd kon worden. De Balder meerde aan op zijn vaste ligplaats. De reder stond al te wachten en was benieuwd hoe de vangst geweest was. Schipper Kees vertelde de reder dat er goed was gevangen en de bemanning het goed maakte. Een van de matrozen had in zijn hand gesneden en er was wat kleine schade.

Het eerste vaatje kwam aan de wal en keurmeester Piet Maat stond al klaar om de ton open te maken en de haring te keuren. De haring was weer van uitmuntende kwaliteit, wat bevestigd werd door de burgemeester. De heren waren het gelukkig met elkaar eens.

Het shantykoor “de Vlaardingse Muiters” zongen een aantal passende zeemansliederen. De burgemeester ging op de sjees met een tonnetje haring richting de koning. Al kwam hij deze keer niet verder dan het Aanloophuis De Groene Luiken aan de Oosthavenkade. Daar vond de haring gretig afzet. De bemanning van de Balder ging met een goed gevoel met de vrouwen en kinderen naar hun eigen huis. Wachtend tot ze een seintje kregen om weer aan boord te gaan voor de volgende reis. De andere Vlaardingers gingen nog langer niet naar huis. En lieten zich de haring en het bier goed smaken.

Ze zeggen niet voor niets in Vlaardingen: “Haring in het land, dokters aan de kant”.

Bron tekst en beeld: Ernst Lohmann.